Φέτος το καλοκαίρι έχω πάθει μια εμμονή με το κακουλέ (ή κάρδαμο΄όπως έμαθα). Το τρίτο πιο ακριβό μπαχαρικό στον κόσμο μετά το σαφράν και τη βανίλια. Αρωματικό, ινδικό, αφροδισιακό. Εμαθα ότι το βάζουν στα τσουρέκια (άσχετη .. ποτέ δεν έχω φτιάξει) και το προτείνουν τριμένο μέσα στον ελληνικό καφέ. Το γνώρισα μέσα από μια συνταγή του καλλίδη για ρύζι και αφού το προμηθεύτικα σε μεγάλη ποσότητα σε μορφή σκόνης άρχισα να πειραματίζομαι με αυτό. Έχει μια πιπεράτη λεμονάτη γεύση που μου αρέσει πολύ και μου έχει ταιριάξει απίθανα με τις σαλάτες μου κυρίως τις πράσινες και στο ρύζι όπως το προτίνει ο καλλίδης δίνει μια εξωτική γεύση. Το δοκίμασα με λεμόνι λάδι πιπεράκι αλατάκι σε όλες τις πράσινες σαλάτες που έφτιαξα (ρόκα, μαρούλι, σπανάκι)και το πάντρεψα με δύο άλλα μου κολήματα για φέτος το καλοκαίρι αβοκάντο και φρέσκο κρεμμυδάκι. Το αβοκάντο μέχρι πρόσφατα το σνόμπαρα ως αδιάφορο και το φρέσκο κρεμμυδάκι ως πολύ .. κλασικό να το πω? μπανάλ ? να το πω ? δεν ξέρω. Ενα μυστικό μου είναι ένα πολύ ωραίο μίγμα αλατιού που χρησιμοποιώ. Έχει μέσα θυμάρι, σουσάμι, δενδρολίβανο σε μικρές ποσότητες και είναι πολύ πολύ αρωματικό. Το προμηθεύθηκα από ένα μαγαζί στη θεσσαλονίκη που λέγεται ζωή και υγεία. Είμαι σίγουρη ότι παραλλαγές του μπορείτε να βρείτε σε διάφορα μέρη.

Αφιερώνω αυτό το post στον Βασίλη που χωρίς την αμέριστη καθυστέρηση του για αυτό το εγχείριμα, το site θα ήταν πριν από πολύ πολύ καιρό online

Τέλος να πω ότι πάντα είχα ένα θέμα με τις πράσινες σαλάτες και τη σως πως κατανέμονται ομοιόμορφα. Τελικά μετά από διάφορα πειράματα κατέληξα στον τρόπο που είδα τον jamie olivier να κάνει σε μια σαλάτα. Φτιάχνω το μείγμα στο πιάτο της σαλάτας πρώτα και έπειτα βάζω τα λαχανικά και ανακατεύω δεν ξέρω γιατί αλλά σαν να μου δουλεύει πιο πολύ από το ανάποδο.